|
گفته میشود کاراته دارای قدمتی پنج هزار ساله است و يکی از استادان اوليه و مبتکران اين فن «بوديد هاراما» میباشد که حدود 525 سال قبل از ميلاد مسيح میزیسته است. وی که از پيشوايان مذهبی بود، پس از کسب علوم زمان خود، به منظور آموزش تعاليم مذهبی به ديگران، به تنهايی از هند راه افتاد و پس از راهپيمايی چند هزار کيلومتر و با پشت سر گذاشتن موانع طبيعی بسيار، به چين رسيد و در ايالت «هونان» و معبد شائولين اقامت گزيد. تعاليم «بوديد هاراما» شامل تمرينات شديد انضباطی و انجام اعمال پرهيزگاری بود. وی 9 سال در کوهها و غارها به انزوای کامل نشست، 9 سال رياضت همراه با تفکر و برای اين که شاگردان نيز بتوانند در مقابل ساعتهای طولانی تفکر و انديشه، تاب مقاومت بياورند و نيز با زورگويانی که تعاليم مذهبی و مردان دينی را سد راه خود میدیدند به مبارزه و مقابله برخيزند، 18 حرکت تمرينی را ابداع کرد که در حقيقت زيربنای حرکات کاراته امروزی میباشد.
زادگاه اصلي هنر كاراته جزيره اوكيناوا قلمداد ميشود. اوكيناوا جزيرهاي كه در جنوب ژاپن، شمال تايوان و شرق چين قرار گرفته است. قدمت هنر كاراته در اين جزيره به حدود 1000 سال پيش ميرسد. در سال 1477 ميلادي، بعد از اختلافات و اغتشاشات فراوان در جزيره اوكيناوا بالاخره پادشاهي جديد به نام شوشين به حكومت رسيد كه براي مبارزه با ياغيان و ساماندهي به اوضاع جزيره دو اقدام انجام داد. اول حمل شمشير توسط اقشار مختلف اعم از نجيبزادگان و روستائيان را منع كرد و دوم دستور مبني جمعآوري سلاح را صادر كرد كه اتخاذ اين خط مشي باعث شد كه اربابان و فرماندهان سركش تحت اختيار پادشاهان قرار گيرند.
اين دوران طلايي تا سال 1609 ادامه يافت، تا اينكه پس از اين سال اقتصاد و استقلال سياسي اوكيناوا به دست ژاپنيها افتاد. ژاپنيها نيز همچنان قانون منع سلاح را رعايت كردند. اين قانون شامل حال همگان ميشد به غير از سامورائيها كه اجازه حمل سلاح را داشتند. اين قانون باعث شده بود كه مردم اوكيناوا براي مبارزه و دفاع از خودبه پرورش استعداد دروني و فيزيكي خود بپردازند و هنر رزمي ته يا همان دست را به وجود آورند. در اين هنر، بدن انسان طوري پرورش مييابد كه هر مرد يا زني براي دفاع از خود به وجود آن نيازمند است. با وجود قوانين حاكم در آن زمان، لازم بود تا تمرينات به صورت پنهاني انجام شود و اين پنهان كاريها شخصيت و خصوصيت اين هنر را تحت تاثير قرار داده است.
كاراته آنطور كه امروز آنرا ميشناسيم، بيشتر محصول تركيب و پيوندي است كه در قرن هجدهم ميان هنر بومي ته اوكيناوا و هنر رزمي چيني مبني بر بوكس معبد شائولين و ساير سبكهاي جنوبي به وقوع پيوست. به نظر ميرسد برخي از تكنيكهاي معين و مشخص امروزي كاراته از قسمت جنوبي آسيا سرچشمه گرفته باشد اما سبك اوكيناوا بينظير است و آثار خارجي همواره طوري تنظيم و تبديل شده است كه با اصول رزمي اوكيناوايي مطابقت ميكند كه نكته برجسته و اصلي آن عبارت است از استفاده از دست به ويژه مشت بسته.
در سال 1921 يکی از استادان برجسته کاراته اُکیناوا، به نام «گیچین فوناکوشی» توانست با قدرت و ظرافت تمام، کاراته را به ژاپن معرفی نمايد و برخی ديگر از هنرجويان که تحت تعليم بزرگترين استادان اُکیناوا قرار گرفته بودند، تکنيکهای سنتی را با يکديگر ترکيب نموده و سبکهای متعددی از کاراته را بوجود آوردند. در حال حاضر کاراته شامل صدها سبک میشود که در واقع بازگشت همه آنها به چهار سبک اصلی و مادر ميباشد.
سبکهای كاراته عبارتند از:
- شوتوكان
- بنيانگذار اين سبک، گیچین فوناکوشی (1957 - 1868) میباشد. شوتوکان يعنی خانهی شوتو، مکتب شوتو (لقب فوناکوشی) و کان به معنای خانه میباشد. علاوه بر آن شوتوکان متعلق به سيستم «شوریته» در کاراته است.
- شيتوريو
- بنيانگذار اين سبک «کنوا مابونی» (1952 - 1889) میباشد. شيتوريو متشکل از دو سيستم «ناهاته» و «شوریته» در کاراته میباشد. شيتو از نامهای دو استاد بزرگ اُکیناوایی گرفته شده است. به اين شکل که «شی» از نام «آنکو ایتوسو» استاد مسلم سيستم «شوریته» و کلمه تو از «کانریو هیگائونا» بنيانگذار و استاد بزرگ سيستم «ناهاته» برگرفته شده است.
- گوجوريو
- اين سبک توسط «مياگی چوجون» (1953 - 1888) بنيان نهاده شد. گوجوريو يعنی روش سفت و نرم، که در اُکیناوا شکل گرفت و متعلق به سيستم ناهاته در کاراته میباشد.
- وادوريو
- بنيانگذار سبک، «هیرونوری اُتســوکــا» (1982 - 1892) میباشد، وادو ریو يعنی راه صلح يا روش صلحجویانه.
   
گيچين فوناكوشي كنوا مابوني چوجون مياگي هيرونوري اتسوكا
|